ΕΓΓΡΑΦΗ
ΔΙΑΓΡΑΦΗ
Στο γάμο Στην εγκυμοσύνη
Στην λοχεία
Άλλες προλήψεις    

Θρύλοι και Παραδόσεις.

Λέγεται ότι τον Σωτήρη τον Πούλο τον πήρανε οι γελούδες ( δηλ. οι νεράιδες - τα ξωτικά ) και τον πήγανε στην Χωρή ( τοποθεσία κάτω από την Κυδιάντα ) και όλη νύκτα ντυμένες με μακρυά φορέματα και πόδια αλόγων τον υποχρέωσαν να χορεύει μαζί τους τραγουδώντας: - «Για χορεύετε κοπέλες , λεύτερες και παντρεμένες κι ώσπου νάβγει το φεγγάρι , κάτω στο γυαλό φεγγάρι». Γύρω στις αυγές όταν λαλούσαν τα κοκό­ρια του έδωσαν ένα γερό κτύπημα στο πρόσωπο , τον άφησαν και εξαφανίστηκαν . Αποκαμωμένος από το χορό και το ξύλο γύρισε σπίτι του , όπου κοιμόταν για 2 ολόκληρες μέρες.

Ο μπάρμπα - Χρήστος ο Φερεντίνος , όποτε πέρναγε από το βρυσάκι ισχυριζόταν πως έβλεπε έναν αράπη μ’ ένα μεγάλο τσιμπούκι στο στόμα που του έλεγε «καλημέρα» . Λέγεται ακόμη πως αυτόν τον ίδιο αράπη τον είχε δει κάποτε και η Σταματία του Στρατάκη κι από τότε έχασε τα λογικά της κι ήθελε να τον παντρευτεί . Οι δικοί της την πήγαν για ένα μήνα στους Αγίους Αναργύρους και κάθε μέρα έκαναν λειτουργία . Τελικά η κοπέλα συνήλθε.

Το «τακουνάκι» είναι ένας θρύλος που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές στη Λαγκά­δα. Ακόμα κι οι πιο νέοι θυμούνται το φόβητρο που εξυπηρετούσε τις μητέρες στις δύ­σκολες στιγμές της διαπαιδαγώγησης. Το τακουνάκι ήταν μια λύση αντιπαιδαγωγική μεν, αλλά αποτελεσματική.

Έλεγαν πως στην περιοχή «Καζαρμάκι» κάθε μεσημέρι έβγαινε το τακουνάκι δηλ . κάποια γυναίκα - στοιχειό, γιατί συχνά άκουγαν κτύπους από γυναικεία παπούτσια . Φαίνε­ται πως η περιοχή του σχολείου ήταν ιδιαίτερα ευάλωτη στα στοιχειά γιατί εκτός από το τακουνάκι που λύμαινε την περιοχή, υπήρχε μια μεγάλη πέτρα , η πέτρα του Αγί­ου Νικολάου που είχε μια τρύπα απ’ όπου έβγαιναν σε τακτά χρονικά διαστήματα 2 κουνελάκια που ο κόσμος τα θεωρούσε στοιχειά.

Οταν κτιζόταν η Αγία Αναστασία της Κυδιάντας η σκεπή καθυστερούσε να τελειώσει, επειδή δεν υπήρχε το κατάλληλο ξύλο για να μπει δοκάρι .

Την εικόνα της Αγίας Αναστασίας την είχε αναλάβει μια συνώνυμη της που λεγόταν Αναστασία του Μπαλαβέρα. Την περιποιόταν και την φύλαγε γιατί είχε πολλά αφιερώ­ματα αξίας και την πίστευε θερμά . Σε κάθε περίπτωση ασθενούς την μετέφερε στο σπίτι του και η οικογένεια του αρρώστου επικαλείτο τη βοήθεια της Αγίας. Η κυρά - Βαγγέλα του καπετάν - Στέλιου του Χαβιάρα που ήταν και συγγενής με την Αναστασία του Μπαλαβέρα, πίστευε στη δύναμη της εικόνας και ένα βράδυ είδε στον όνειρο της ότι το καΐκι με το οποίο ερχόταν ο άνδρας της είχε ένα δοκάρι που είχε μήκος ίσο ακριβώς μ’ αυτό που χρειαζόταν η σκεπή της εκκλησίας της Αγίας Αναστασίας. Είδε ακόμη στον ύπνο της την Αναστασία του Μπαλαβέρα να της λέει : «Βρε Βαγγέλα, εσύ με αγαπάς δε μου κάνεις τη χάρη, αύριο που έρχεται ο άνδρας σου να του πεις να μου δώσει το ξύλο πού’χει μέσα στο καΐκι του για να σκεπάσω το σπίτι μου; »

Η κυρά - Βαγγέλα δεν ήξερε τίποτε για το ξύλο που είχε βρει ο άνδρας της ανοικτά από το Σκάτζουρα ερχόμενος από το Βόλο στη Χίο. Το ξύλο αυτό προερχόταν από ένα ναυάγιο καραβιού που είχε βυθιστεί στο Σκάτζουρα και αποτελούσε μέρος της κα­ρίνας του.

Την επόμενη έφθασε το καΐκι του καπετάν - Στέλιου στο λιμάνι της Λαγκάδας χωρίς να ξέρει κανείς τίποτε για την ανεύρεση του ξύλου.

Οταν ο καπετάν - Στέλιος μαζί με το μπάρμπα Λιοντή ( ο οποίος δεν πίστευε ) έφθασε στο σπίτι του ξαφνιάστηκε όταν η γυναίκα του τον ρώτησε : «Βρε Στέλιο , έχεις κανέ­να ξύλο μέσα στο καΐκι ; » Κι όταν η γυναίκα του μίλησε για τ ’ όνειρο της , ο κα­πετάνιος φώναξε το μπάρμπα - Λιοντή για να το ακούσει και οι δύο μαζί αποφάσισαν να δώσουν το ξύλο για την εκκλησία . Χαράματα κατέβηκαν στη Λαγκάδα , έβγαλαν το ξύλο από το καΐκι, το φορτώθηκαν στον ώμο τους και το πήγαν στην Αγία Αναστασία . Όταν το τοποθέτησαν είχε ακριβώς το ίδιο μήκος και δεν χρειάστηκε ούτε μια πριονιά. Το ξύλο υπάρχει ακόμα και φαίνονται οι τρύπες από τα καρφιά που το στερέωναν στο καράβι.

Όταν κάποιος αρρωστούσε στην Κυδιάντα , η Αναστασία του Μπαλαβέρα μετέφερε το εικόνισμα της Αγίας στο σπίτι του και όταν η κατάσταση του αρρώστου επρόκειτο να επιδεινωθεί , η κυρά - Αναστασία το προαισθανόταν γιατί η εικόνα βάραινε.

Η Παράδοση λέει ότι τα Κοίλα καταστράφηκαν από τους πειρατές της Ανατολής κι αυτό φαίνεται από το παρακάτω τραγούδι:

Για χορεύετε κοπέλες ώστε να’βγει το φεγγάρι

Κι α πης έβγει το φεγγάρι κάτω του γιαλού πλεμένες

κάτω του γιαλού πλεμένες , του γιαλού περιπλιμένες

τα μαλλιά περιπλεμένες και στο αίμα βουτημένες

τα μωρά παιδιά στον ώμο να διαβαίνετε το δρόμο ή και στ ’ Αϊβαλιού το δρόμο .

Σύμφωνα με την παράδοση οι κοπέλες χόρευαν σε καλοκαιρινό πανηγύρι κατ ’ άλ­λους μεν στα Κοίλα κατ ’ άλλους δε στο Ρημόκαστρο.

Έτσι έφθασαν οι πειρατές στο Δελφίνι χωρίς να τους αντιληφθούν οι κάτοικοι γιατί ήταν απασχολημένοι με το πανηγύρι , ερήμωσαν το χωριό και κατέσφαξαν όσους κατοί­κους βρήκαν και αιχμαλώτισαν γυναίκες και παιδιά . Λέγεται δε , ότι τα Κοίλα είχαν τότε 40 - 50 οικογένειες.

Μια Λαγκαδούσαινα όταν ακόμη ήταν λεχώνα , περιμένοντας τον άντρα της να επι­στρέψει , άκουσε χαλικουριές , δηλ . τοίχους να γκρεμίζονται , αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι η γυναίκα «σφαντάχθηκε» γιατί στην πραγματικότητα δεν είχε χαλάσει κανένας τοίχος .

Οι προλήψεις είναι μια δεύτερη θρησκεία για όλους τους Έλληνες . Έτσι ο Λαγκαδούσης , είχε ένα πλήθος από αυτές που επηρέαζαν και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τις περισσότερες εκδηλώσεις της ζωής του : γάμο , εγκυμοσύνη , λοχεία κ.λ.π.

 

Πολιτιστικός Σύλλογος Λαγκάδας "Η Κυδιάντα" - Λαγκάδα Χίος 82100 - Τηλ: 2271074916
Ο κόμβος ενημερώνει για τις εκδηλώσεις του πολιτιστικού συλλόγου Λαγκάδας "Η Κυδιάντα" και συγχρηματοδοτήθηκε
από τον σύλλογο "Η Κυδιάντα" και την Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο προσανατολισμού και εγγυήσεων ΕΓΤΠΕ στα πλαίσια του προγράμματος "Αγροτική Ανάπτυξη, Ανασυγκρότηση της Υπαίθρου 2000 - 2006"